Stanowisko Obrony Przeciwlotniczej V-UR z Bunkrem

Cechą charakterystyczną typowych albańskich obiektów można śmiało nazwać to, że mimo podobnego przeznaczenia przypominają się nawzajem jedynie w detalach. W szczególności typowe stanowiska obrony przeciwlotniczej niemal zawsze różnią się konfiguracją tuneli pod nimi, a także liczbą punktów ogniowych i stanowisk ogniowych pod karabiny maszynowe lub armaty przeciwlotnicze.

To stanowisko wyróżnia spośród pozostałych sposób, w jaki urządzono tunele łączące szczyt wzgórza z ukrytym w jego wnętrzu punktem dowodzenia. Po pierwsze, nie są one w pełni podziemne — betonowe łukowe poterny zbudowane są częściowo na powierzchni, tam gdzie łączą trzy punkty ogniowe dla strzelców z karabinów maszynowych. Po drugie, od stanowisk ogniowych do sztabu wiedzie BARDZO długie podziemne schody z małymi stopniami. Pod wszystkimi innymi względami to typowe niewielkie albańskie stanowisko obrony przeciwlotniczej w stanie ruin i pustki — ale miłośnicy fortyfikacji z czasów zimnej wojny powinni być zadowoleni. Porzucone tak dawno, że drzewa wyrosły na grubość ludzkiego ciała.