Bunker V-SN z plastikowymi panelami

Duży obiekt podziemny o nieokreślonej przynależności — najprawdopodobniej wojskowy, gdyż w otoczeniu znajduje się kilka zrujnowanych budynków typowych dla instalacji wojskowych — ukryty za mocno zniszczonym dwupiętrowym budynkiem przypominającym dawną kwaterę główną. Dwa portale wejściowe oddalone od siebie o około 40 metrów są gęsto porośnięte jeżynami i innymi złośliwymi roślinami kolczastymi.

Sam obiekt stanowi przemyślany labirynt podziemnych wyrobisk o konfiguracji nietypowej dla albańskich bunkrów — krzywego „drzewa“, z bocznymi ślepymi wyrobiskami odchodzącymi od głównych korytarzy w różnych kierunkach. Niektóre wyrobiska biegną równolegle do siebie i zamykają się w prostokąty. Obiekt posiada również długi, zakrzywiony, wąski tunel przechodzący przez wzgórze — galerię wyjścia awaryjnego — kończący się portalem odległym o około 100 metrów w linii prostej od najbliższego głównego wejścia, również gęsto zarośniętym nieprzebywalną kolczastą roślinnością. Oprócz tego trzeciego wyjścia obiekt ma szyb wentylacyjny z czymś przypominającym rurę lub lufę — rzadkość w albańskich bunkrach — pod którym nagromadziła się góra odłamków betonu, cegieł, gałęzi, różnych śmieci, a nawet szkielet psa.

Najwyraźniej gdy wojsko opuściło ten bunkier, zalepiło wszystkie wejścia litymi zasypkami. Zasypki zostały później częściowo rozebrane przez szabrowników, którzy wydobywali zbrojenie z żelbetowych ścian i pancernych drzwi. Cały obiekt był pokryty kolorową plastikową hydroizolacją — typową dla albańskich obiektów podziemnych, choć zachowaną w nich dalekie od powszechności. Plastik jest miejscami mocno uszkodzony, zwisa z sufitu i chrzęści pod nogami. Obiekt nie jest przez nikogo strzeżony; jedyną trudność wejścia stanowią kolce. Położony jest w otoczeniu rolniczym — wokół gaje oliwne i sady. Wewnątrz panuje dobra naturalna wentylacja.