Fabryka Odzieży

Duża fabryka tekstylna przy głównej arterii miasta. Została zbudowana w późnym okresie socjalizmu i produkowała różnorodną odzież. Zachowała swoją funkcję nawet po upadku reżimu — wytwarzano tu podróbki znanych zachodnich marek. Parter zajmowali najemcy niezwiązani z krawiectwem, między innymi warsztat samochodowy. Masywny, pięciopiętrowy budynek posiada dwie klatki schodowe i dwie windy.

Na piętrach zachowały się stoły do krojenia i szycia, worki ze szmatami i tkaniną, stosy wybrakowanej odzieży, zapasy guzików, zamków błyskawicznych i szpulek z nitkami, kartony z etykietami i metkami, manekiny oraz mnóstwo dokumentów. Są też tabliczki i napisy w socjalistycznej szacie graficznej — przepisy BHP dotyczące korzystania z windy oraz cytaty Envera Hoxhy o konieczności wypełniania obowiązku wobec ojczyzny.

Na dachu stoją anteny sieci komórkowych. Budynek jest całkowicie opuszczony, lecz ogrodzony płotem; na bramie widnieją wyblakłe napisy po albańsku „wstęp wzbroniony“ i „własność prywatna“. Na drugim piętrze ktoś trzyma psa na łańcuchu — szczeka, ale nikt na jego ujadanie nie przychodzi. W małym budynku na terenie działa magazyn, dlatego brama bywa szeroko otwarta. Na punkcie kontrolnym nikogo nie ma; budka wygląda na porzuconą.