Kopalnia Węgla K-ID

Opuszczona kopalnia węgla, zakonserwowana w latach 90. XX wieku. W środku kopalnia zachowała szyny, wagoniki, maszynę wyciągową i ładowarkę urobku.

Węgiel zalegał w pokładzie o średniej miąższości 1,2 metra, o nachyleniu około 20°. Biegnący przez niego chodnik rozchodzi się w prawo i w lewo wybranymi komorami, z których wydobyto węgiel. Ich stropy są podparte drewnianymi stojakami i palikami, wiele z nich popękało. W chodniku głównym obudowa jest z bloków betonowych lub łuków spawanych z szyn. Jest tu dużo obwałów skały i zawalonych obudów. Kopalnia miała dolny poziom, obecnie zalany; pochyłe zejście do niego jest częściowo przejściowe. Istnieje też górny poziom, ale połączenia z nim nie odnaleziono.

Zwiedzanie kopalni jest możliwe wyłącznie z detektorem gazów. Po każdym zawale poziom tlenu w chodniku spada. Po jednym z nich spada poniżej 18% i pójść dalej już nie sposób, choć chodnik ciągnie się jeszcze.

Naziemna infrastruktura kopalni również zachowała się całkiem dobrze: most nad rzeką z szynami kolejki kopalnianej, zardzewiałe wagoniki zarośnięte trawą, lokomotywa elektryczna w zajezdni, stacja sprężarek, pochyłe przenośniki i kilka opuszczonych budynków.

Na terenie są napisy w rodzaju „zakaz wstępu“ i „zagrożenie życia“ po albańsku, a po terenie biega parę psów. Ludzi nie widać, ale ktoś najwyraźniej co jakiś czas pilnuje tego miejsca.