Kopalnia Miedzi L-UR

Górny (techniczny) poziom kopalni miedzi składa się z kilku połączonych ślepych sztolni i dwóch zalanych szybów. Portale są betonowe; w zasypisku wybito otwory. Dostępna do zwiedzania długość wyrobisk wynosi kilkaset metrów. Wewnątrz zachowała się betonowa obudowa sklepienia, a także interesujący odcinek żelaznej obudowy górniczej z wygiętych dwuteowników. W tym miejscu ze ścian sączą się miedziane solanki, tworząc charakterystyczne lazurowe nacieki mineralne. W szybach przetrwało żelastwo, co daje rzadką okazję, by docenić hojność Albańczyków w stosowaniu metalu pod ziemią. Przy kopalni znajduje się też zakrzywiony tunel odwadniający, którym woda z gór odprowadzana jest obok hałd, oraz pozostałości jakichś kruszarek z przenośnikami (te prawdopodobnie nie należą do kopalni, lecz do wydobycia żwiru z rzeki).

Na zewnątrz zachowały się hałdy i ruiny budynków, a nawet jakieś złomy żelaza. Głowice szybów są zamknięte betonem.

Ochrona jest swoista: wściekły pies na łańcuchu i jakiś facet hodujący świnie w dawnym budynku zarządu kopalni; czasem może zamknąć bramę i nie wpuścić, ale można obejść rzeką — ogrodzenia nie ma.