Fshati i Braktisur V-QQ

Një fshat mjaft i madh dhe historikisht i pasur që ka qenë duke u zbrazur ngadalë për dekada. Zona ka qenë e banuar për shumë shekuj, megjithëse ndërtesat ekzistuese datojnë nga periudha osmane. Ndodhet në jug të Shqipërisë, pranë detit, por në një kodër mjaft të lartë. Në shekujt XVIII–XIX fshati kishte dy kisha ortodokse dhe tre shkolla greke. Deri në mesin e shekullit XX, pothuajse e gjithë popullsia fliste greqisht, megjithëse banorët ishin etnikisht shqiptarë.

Në vitin 1957, qeveria e Republikës Popullore të Shqipërisë ndërtoi rrugën kryesore përgjatë bregdetit, duke hapur mundësi të reja ekonomike dhe sociale për zonën. Kanali i ujit të ëmbël i ndërtuar pranë rrugës tërhoqi gradualisht njerëzit drejt detit, duke shkaktuar ndarjen e fshatit në dy pjesë të dallueshme: fshatin e vjetër të sipërm dhe fshatin e ri të poshtëm. Të gjitha shërbimet publike dhe jeta shoqërore u zhvendosën në seksionin e poshtëm. Me rënien e regjimit komunist, rreth dy të tretat e popullsisë u larguan. Ata që mbetën përqendruan energjitë e tyre në zhvillimin e fshatit të poshtëm — duke ndërtuar shtëpi të reja dhe duke përmirësuar cilësinë e jetës.

Fshati i vjetër i sipërm u la pas. Rrugët e ngushta e të vijëzuara janë të veshura me shtëpi të braktisura — rreth 80% e ndërtesave janë të braktisura. Gjendja e tyre varion nga rrënoja të plota deri në një qetësi të çuditshme, si të ishin banorët sapo dalë: mobilie, sëndukë, pajisje shtëpiake dhe sende personale mbeten në vendet e tyre. Vendi nuk ruhet, por thyerja e shtëpive të mbyllura para syve të banorëve të mbetur nuk këshillohet.