Bunkeri V-SN me panele plastike

Një objekt i madh nëntokësor me përkatësi të papërcaktuar — me shumë gjasë ushtarak, pasi në rrethinë ndodhen disa ndërtesa të shkatërruara tipike për instalimet ushtarake — i fshehur pas një ndërtese dykatëshe shumë të rrënuar që të kujton ndonjë shtab të dikurshëm. Dy portale hyrëse, rreth 40 metra larg njëri-tjetrit, janë mbushur dendur me murrizi dhe bimë të tjera me gjemba të paskrupullta.

Vetë objekti përbën një labirint të ndërlikuar punimesh nëntokësore me një konfigurim atipik për bunkerat shqiptarë — si një “pemë” e shtrembër, me galeri tërthor qorre që degëzohen nga korridoret kryesore në drejtime të ndryshme. Disa galeri ecin paralel me njëra-tjetrën dhe mbyllen në drejtkëndësha. Objekti ka gjithashtu një tunel të gjatë, të lakuar dhe të ngushtë që kalon nëpër kodër — galerinë e daljes emergjente — që përfundon me një portal rreth 100 metra në vijë të drejtë nga hyrja kryesore më e afërt, gjithashtu e mbuluar dendur me bimësi gjembuese të pakalueshme. Përveç kësaj daljeje të tretë, objekti ka një boshte ventilimi me diçka që i ngjan një trungu ose tytë — gjë e rrallë në bunkerat shqiptarë — nën të cilin është grumbulluar një mal me copëza betoni, tulla, degë, lloj-lloj mbeturinash dhe madje edhe skelet qeni.

Duket se kur ushtria braktisi këtë bunker, i mbushi hyrjet me mbushje të ngurtë. Mbushjet u çmontuan pjesërisht më vonë nga plaçkitës që nxirrnin hekurin e armaturës nga muret prej betoni të armuar dhe dyert mbrojtëse. I gjithë objekti ishte i veshur me izolim plastik shumëngjyrësh — tipik për objektet nëntokësore shqiptare, por larg e larg jo kudo i ruajtur. Plastiku është i thyer keq në disa vende, varet nga tavani dhe kërcet nën këmbë. Objekti nuk ruhet nga askush; vështirësinë e vetme për hyrje e paraqesin gjembat. Ndodhet në një zonë bujqësore — rreth e rrotull ullishte dhe kopshte. Brenda ka ajrosje të mirë natyrore.