Opuszczone miejsca

Stanowisko obrony przeciwlotniczej na wzgórzu otoczonym prywatnymi domami — z zarośniętymi pozycjami ogniowymi, niedokończonymi tunelami w piaskowcu i bunkrem zamienionym w kurnik.

Stanowisko artylerii na wzgórzu, które niegdyś osłaniało miasto Shkodër — stanowiska ogniowe, schrony dla sprzętu i niedokończony bunkier z zalanym wejściem poniżej.

Trzy budynki byłego obozu pracy przy kopalniach — posępne ruiny z posępną przeszłością, otoczone zaskakująco malowniczym krajobrazem.

Cegielnia z epoki komunizmu — najlepiej zachowany opuszczony zakład tego rodzaju w Albanii, gdzie wewnątrz wciąż stoją szyny, wózki i agregaty formierskie.

Ruiny kompleksu wojskowego w wąwozie niedaleko wsi — puste hangary, koszary, łaźnia, stołówka i dwa podziemne bunkry, w jednym z których do dziś leżą ćwiczebne miny przeciwpancerne i drewniane skrzynie.

Mała wioska rozrzucona po wzgórzach niedaleko Vlorë — około dziesięciu domów w różnym stopniu zniszczenia, niektóre w połowie zawalonych, inne niemal nadające się do zamieszkania.

Mała dawna jednostka wojskowa z dwoma portalami bunkra tunelowego i trzema parterowymi budynkami pokrytymi autografami żołnierzy — i ciepłym powietrzem w środku nawet zimą.

Najlepsza albańska kolekcja militarna na wolnym powietrzu, przeniesiona na obrzeża Tirany w 2023 roku. Czołgi, samoloty, artyleria i wieki historii wojskowej — wszystko za darmo.

Kilka połączonych pod ziemią tuneli-garaży dla pojazdów wojskowych — a na powierzchni sosnowy zagajnik, nieoczekiwanie malowniczy.

Cztery sferyczne bunkry artyleryjskie na betonowej platformie w otwartym terenie — z wieżyczką dalmierza i łukowym schronem na amunicję, wszystkie w wyjątkowym stanie, wszystkie włazy i drzwi nienaruszone.

Artyleryjna pozycja na wzgórzu z kilkoma chronionymi stanowiskami ogniowymi połączonymi podziemnymi tunelami — oraz przelotowym tunelem wychodzącym na drugą stronę wzgórza.

Duży bunker o nieokreślonym przeznaczeniu, wdrążony głęboko w górę, z dwoma równoległymi tunelami liczącymi po 150 metrów.

Standardowa pozycja artylerii przybrzeżnej na dramatycznym klifie w rezerwacie przyrody — cztery bunkry z prefabrykowanych elementów betonowych zwieńczone betonowymi kolcami, z posterunkiem dalmierza kilka metrów wyżej.

Wojskowa baza samochodowa w zagłębieniu między dwoma wzgórzami — od piętnastu do dwudziestu tuneli-garaży w zboczu, bunkier dowodzenia i najdalszy tunel, w którym wciąż stoją trzy beczki paliwa.

Ogromny opuszczony kompleks przemysłowy w stanie postapokaliptycznych ruin — doszczętnie ograbiony, a mimo to robiący ogromne wrażenie, gdzie kozy swobodnie pasą się wśród figowców, jabłoni i dzikich jeżyn.

Rozległa sieć tunelów z czasów zimnej wojny o łącznych wymiarach około 600 na 200 metrów, zaprojektowana jako chroniony szpital wojenny — ukończona, lecz nigdy niewyposażona.

Rozległa sieć tuneli wykutych w zagłębieniu między wzgórzami, przeznaczonych na kwaterę główną obrony cywilnej miasta, magazyny amunicji i schrony dla ludności cywilnej. Część tuneli pozostała niedokończona; resztę rozgrabili zbieracze złomu.

Cztery monolityczne betonowe bunkry dla baterii armat 122 mm, połączone tunelami — z zachowaną obfitością napisów, haseł i rysunków wojskowych na ścianach.

Wzgórze usiane bunkrami-grzybami różnych kształtów i rozmiarów, poprzetykane okopami — w pobliżu stoją półkuliste schrony artylerii i łukowe obiekty magazynowe.

Mała wojskowa baza magazynowa ukryta między wzgórzami niedaleko Vlorë — część hangarów służy dziś mieszkańcom jako stodoły na siano.

Typowa pozycja artyleryjska z kilkoma chronionymi stanowiskami ogniowymi zbudowanymi z elementów prefabrykowanych, otoczona gajami oliwnymi — w bardzo dobrym stanie.

Opuszczona nadmorska bateria artyleryjska z czterema stanowiskami ogniowymi, wieżą dalmierza i zapierającymi dech widokami na morze — dziś otoczona budowami ośrodków wypoczynkowych.

Trzypiętrowy budynek dawnego akademika szkoły handlowej, wciśnięty w zbocze wzgórza, z aulą, pokojami mieszkalnymi i małymi balkonami widokowymi — porzucony w trakcie remontu.

Typowe albańskie stanowisko obrony przeciwlotniczej z nietypowyą cechą — niezwykle długimi podziemnymi schodami i częściowo naziemnymi betonowymi poternami, porzucone tak dawno, że drzewa wyrosły na grubość ludzkiego ciała.